Stoma Carnival Song Sparks Debate: One Wearer Praises It, Another Condemns It
Peter van Stokkom uit Rijen heeft al vijfentwintig jaar een urinestoma en vindt dat het zakje met ontlasting uit de taboesfeer wordt gehaald door het nieuwe carnavalsnummer van Jan Biggel. Erica van Leeuen uit Tilburg heeft een urine- en darmstoma en vindt het nummer juist verschrikkelijk. “Wat er aan zo’n stoma voorafgaat, is een hoop ellende.”
“Ik heb een hersentumor gehad. Bij de operatie ging er iets fout, waardoor ik dertien weken in coma heb gelegen. Toen ik wakker werd, was ik van mijn hoofd tot tenen verlamd, inclusief mijn blaas. Daarom heb ik een darm- en urinestoma”, vertelt Erica.
Ze vindt dat een stoma in het liedje ‘M’n Oma Die Heeft ‘n Stoma’ van Jan Biggel wordt verheerlijkt. “Door die oma die met haar stoma host en de flessen bier die in het rond vliegen lijkt het leuk, maar het is geen feestje om een stoma te hebben.”
“Mensen doen er afstandelijk over.”
Peter uit Rijen vindt het nummer juist een luchtige manier om het over de stoma te hebben. “Je hoort er weinig over in de media. Mensen doen er afstandelijk over, waardoor het een taboe wordt”, vertelt hij.
De kritiek op het nummer kan Peter ergens wel begrijpen, maar zelf heeft hij er geen problemen mee. “Ik vind dat Jan niet spot met de stoma. Hij brengt het op een leuke en correcte manier, vind ik.”
Erica kon niet geloven wat ze hoorde toen ze het nummer voor het eerst luisterde. “Het deed pijn van binnen en zorgde voor verdriet”, vertelt ze.
Er is één zin die haar met name kwetst. “Oma, oma voor deze geur verdien je een diploma”, zingt Jan in het nummer.
“Ik ben er de hele dag mee bezig of andere mensen me ruiken. Het liefst eet ik niet met andere mensen, omdat mijn stoma dan begint te pruttelen. Ik moet altijd rekening houden met wat ik eet, wat ik drink en waar ik naartoe ga”, vertelt Erica.
“Niet de makkelijkste weg gekozen.”
De zanger uit Liempde zegt zelf de stoma bespreekbaar te willen maken met zijn nummer. “Ik heb niet de makkelijkste weg gekozen, dat besef ik me. Maar ik maak het onderwerp wel bespreekbaar”, aldus Jan.
Dat gaat er bij Erica niet in. “Had dat niet met een gewoon nummer of een reportage op tv gekund? Dat kan toch ook luchtig zijn”, vraagt ze zichzelf af.
Peter valt er niet over en zingt het nummer uit volle borst mee. “Het geeft duidelijk weer wat ik meemaak als ik carnaval zou vieren. Jan haalt het daarmee meteen uit de taboesfeer, ideaal.”
DIT SCHREVEN WE EERDER OVER VEELBESPROKEN CARNAVALSKRAKERS:
Carnavalskraker over stoma zorgt voor veel ophef: ‘Veel shit over me heen’
‘Effe trekken’ of ‘doe de boerka’: deze carnavalskrakers zorgden voor ophef
the discussion surrounding Jan Biggel’s new carnival song and its portrayal of life with a stoma highlights the complex and deeply personal nature of living with such a condition. While Peter van Stokkom applauds the effort to bring stomas out of the taboo sphere, Erica van Leeuwen’s viewpoint reminds us of the profound challenges and emotional toll that frequently enough precede the use of a stoma. Their contrasting views underscore the importance of sensitivity and nuance when addressing topics that touch on personal health and identity. Ultimately, this conversation serves as a reminder that while humor and openness can help normalize stigmatized conditions, it is equally crucial to honour the diverse experiences and emotions of those who live with them.By fostering understanding and empathy, we can create a more inclusive dialog that respects both the struggles and resilience of individuals like Peter and Erica.
the release of Jan Biggel’s carnival song, “M’n Oma Die Heeft ‘n Stoma,” has sparked a meaningful and polarizing conversation about stomas and how they are perceived in society.For Peter van Stokkom, the song is a refreshing and lighthearted way to break the taboo surrounding stomas, offering a platform for open discussion and reducing the stigma frequently enough associated with them. Conversely, Erica van Leeuwen, who has experienced the profound challenges of living with both a urinary and bowel stoma, feels the song trivializes the reality of what it means to live with such a condition. Her viewpoint highlights the importance of acknowledging the physical and emotional struggles that ofen precede and accompany life with a stoma.
This debate underscores the delicate balance between humor and sensitivity when addressing deeply personal health issues. While humor can be a powerful tool to normalize conversations and foster understanding, it must be wielded thoughtfully to avoid alienating those who live with the daily realities of such conditions. Ultimately, the song has succeeded in bringing stomas into the public discourse, but it also serves as a reminder that portrayal matters—and that the experiences of individuals like Erica and Peter deserve to be heard with empathy and respect. As society continues to evolve, it is crucial to create spaces were both lightheartedness and seriousness can coexist, ensuring that no one feels marginalized or misunderstood.